05-04-08

2/8 Britse overheersing

Na de Britse overwinning in de Franse en Indiaanse Oorlog verkreeg het Verenigd Koninkrijk aldus de controle over ruim 50.000 Franstalige bewoners. In tegenstelling tot de deportaties van 1755 echter werd ditmaal gehoopt dat de Fransen zich in de gemeenschap zouden integreren. Teneinde dit in de hand te werken werd in 1774 middels de Québec Act de provincie Québec gecreëerd en werd tevens de Franse civiele code en het Rooms-Katholieke geloof erkend.

Een jaar later zou de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog uitbreken in de Britse koloniën ten zuiden van Canada. Québec werd korte tijd strijdtoneel en de Amerikanen bezetten enige steden in de provincie in de hoop Canada bij de revolutie te betrekken. Uiteindelijk werden zij echter uit Québec verdreven en de provincie bleef trouw aan de Britse Kroon. Vele Québecois echter melden zich vrijwillig aan ten zijde van de Amerikanen.

Oorlog van 1812

De Slag bij Queenston Heights in 1813
De Slag bij Queenston Heights in 1813

Tijdens en vooral na de Amerikaanse Revolutie kreeg Canada te maken met een influx van Britse loyalisten die de jonge Verenigde Staten ontvluchten. Zo’n 50.000 van hen vestigden zich in Brits Noord Amerika dat nu bestond uit de Atlantische gebieden alsmede Upper Canada (nu Ontario) en Lower Canada (Nu Québec. Deze onderverdeling werd officieel bekrachtigd via de Constitutional Act van 1791.

In 1812 brak er opnieuw oorlog uit in Noord-Amerika, tussen het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten en opnieuw werd Canada strijdtoneel. In 1812 en 1813 vielen Amerikaanse troepen Canada binnen en bezetten onder andere Fort York, het latere Toronto. Tevens verkregen de VS de controle over de Grote Meren na de Slag om het Eriemeer te hebben gewonnen. De Amerikanen hoopten net zoals bij de Onafhankelijkheidsoorlog een generatie eerder Canada bij de oorlog te betrekken maar hoewel een deel van de Canadese bevolking de invasie steunde was er onvoldoende steun onder vooral de loyalisten en de Franstaligen die niet deel wilden gaan uitmaken van de VS. Omgekeerd vielen de Britten de VS binnen vanuit Canada maar werden op hun beurt teruggedreven. Hoewel de oorlog militair geen overwinnaar kende was de politieke en morele winnaar de VS die haar onafhankelijkheid bekrachtigde en zich definitief van de Britten ontdeed. In Canada echter werd en wordt de oorlog van 1812 gezien als een overwinning tegen een Amerikaanse invasie en is zij nog steeds belangrijk voor de Canadese nationale psyche.

Canada krijgt vorm

In de periode na de Oorlog van 1812 ontstond er onder de Canadese bevolking de behoefte aan meer eigen politieke identiteit en een meer onafhankelijke koers los van het moederland. Er waren twee stromingen die de meeste aanhangers kende, diegene die zelfbestuur in de interne aangelegenheden wilde verkrijgen en een andere stroming die geheel onafhankelijk wilde worden en een republiek naar Amerikaans of Frans voorbeeld wilde oprichten in Canada.

Eén van de meer radicale hervormers was Louis-Joseph Papineau die als lid van de koloniale wetgevende vergadering in Lower Canada hervormingen trachte door te voeren maar die door de Britse autoriteiten in de wind werden geslagen. In 1837 en 1838 laaide deze hervormingspogingen op en braken er diverse gewapende opstanden uit in zowel Lower Canada als Upper Canada. Deze opstanden werden snel en bloedig door de Britten neergeslagen en diverse leiders van de opstandelingen waaronder Papineau vluchtte naar de Verenigde Staten. Tegelijkerteid trachtten Ierse immigranten tevergeefs het zuidwesten van Upper Canada, het gebied rond het huidige Windsor, Ontario, in te nemen om er een zelfstandige kolonie te vestigen.

In 1838 werd Lord Durham aangesteld als de nieuwe Gouverneur-Generaal in Brits-Noord-Amerika en hij kreeg ten taak de oorzaak van de opstanden te onderzoeken. Zijn in 1839 opgestelde rapport Report on the Affairs of British North America (Rapport ingaande de toestand van Brits Noord Amerika) stelde dat in zijn ogen de hoofdoorzaak van de opstanden de wrijving was die er tussen de Franstalige en Engelstalige bevolkingsgroepen bestond en dat een unie tussen de twee de enige oplossing was. Zo kon, zei hij, de achterwaartse Franse gemeenschap in de Engelse intergreren waardoor het probleem van conflicterend nationalisme zou kunnen worden opgelost.

Act of Union

In 1840 kreeg Lord Durham’s opvolger, Lord Sydenham, de taak om de aanbevelingen in Durham’s rapport te implementeren en dit resulteerde in de Act of Union die Upper en Lower Canada samenvoegde om de provincie Canada te vormen. Hoewel beide delen evenveel zeggenschap kregen in de wetgevende vergadering van de verenigde provincie werd Engels de enige officiële taal en werden er pogingen ondernomen om de Franstalige gemeenschap volledig te verengelsen. Al snel echter werden een aantal van deze maatregelen weer ongedaan gemaakt en werd Frans wederom één van de officiële talen van Canada. Tevens kregen de leiders van de opstanden van 1837/38 amnestie en keerde verscheidenen van hen terug naar Canada.

Onder de Act of Union werden ook de relaties met de Verenigde Staten aangehaald en werden de meeste grenstwisten diplomatiek opgelost via verdragen. In de decennia die volgden werd echter de roep om meer eenheid en interne zelfstandigheid groter. Tevens was er een wens om westwaarts over het continent uit te breiden in navolging van de Amerikaanse expansie. De grens met de VS in de westelijke gebieden werd vastgesteld langs de 49e breedtegraad, in 1858 werd de kroonkolonie Brits-Columbia opgericht en in 1866 werd deze verenigd met Vancouvereiland.

Confederatie

Father of Confederation en eerste minister-president van Canada Sir John A. MacDonald
Father of Confederation en eerste minister-president van Canada Sir John A. MacDonald

Gedurende en vlak na de Amerikaanse Burgeroorlog was er zorg over de mogelijkheid van Amerikaanse expansie noordwaarts. Hoewel de provincie Canada politiek verre van stabiel was besloten de Britten dat het in ieders voordeel was om Canada meer zelfstandigheid te verlenen. De twee meest invloedrijke politieke partijen in Canada vormde in 1864 een coalitie om dit doel te bereiken en ook in de Atlantische provincies New Brunswick, Nova Scotia, Prins Edwardeiland en Newfoundland was er een stroming op gang gekomen die politieke eenheid voor dat gebied wilden bewerkstelligen. In datzelfde jaar, 1864, werden er in Charlottetown, Prince Edward Island en in Québec conferenties gehouden tussen vertegenwoordigers van de diverse provincies. Hoewel Prince Edward Island en Newfoundland uiteindelijk besloten niet in een confederatie met de andere provincie te treden vormden Canada, New Brunswick en Nova Scotia de Confederatie van Canada in 1867 en dit besluit werd op 1 juli 1867 door het Britse Parlement in Londen bekrachtigd middels de British North America Act (BNA). De zo ontstane entiteit kreeg de officiële titel Dominion of Canada en 1 juli werd aangesteld als de nationale feestdag (Dominion Day, sinds 1982 Canada Day geheten.) De confederatie was zelfstandig waar het interne aangelegenheden aangaat maar het parlement in Londen had nog steeds veel zeggenschap over Canada mbt buitenlandse betrekkingen bijvoorbeeld. Ook kon alleen het Britse parlement de BNA, wat in feite Canada’s grondwet was, aanpassen na een verzoek daartoe van het Canadese parlement.

06:00 Gepost door Hexana in Geschiedenis | Permalink | Commentaren (0) | Tags: canada, geschiedenis |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.