NewFoundland - L'anse aux Meadows

Gereconstrueerde Viking-nederzetting in L'Anse-aux-Meadows
Gereconstrueerde Viking-nederzetting in L'Anse-aux-Meadows


L'Anse aux Meadows is een Viking-nederzetting, gelegen op de noordelijkste tip van Newfoundland. De site werd ontdekt en opgegraven door de archeologen Helge en Stine Ingstadt in 1961. Er lagen minstens 8 gebouwen, waaronder een smederij.

Main 1
De nederzetting stamt vermoedelijk uit de vroege 11e eeuw. De meeste geschiedkundigen gaan ervan uit dat L'Anse aux Meadows de kolonie in
Vinland is die volgens de saga door Leif Eriksson gesticht was, maar anderen betwijfelen dit, en zijn vaak van mening dat Leifs kolonie meer zuidelijk moet hebben gelegen.

Main 2
In 1978 werd L'Anse aux Meadows door de
UNESCO op de werelderfgoedlijst geplaatst. Twee getrouw nagebouwde Viking-gebouwen vormen tegenwoordig een toeristische attractie.


More In englisch

L'Anse aux Meadows (from the French L'Anse-aux-Méduses or "Jellyfish Cove") is an archaeological site on the northernmost tip of the island of Newfoundland, located in the Province of Newfoundland and Labrador, Canada, where the remains of a Norse village were discovered in 1960 by the Norwegian explorer Helge Ingstad and his archaeologist wife, Anne Stine Ingstad. L'Anse aux Meadows was determined to be Norse due to definitive similarities between the characteristics of structures and artifacts found at the site and those of Greenlandic and Icelandic sites from around A.D. 1000

The name "L'Anse aux Meadows" is believed to have originated with French fishermen in the area during the 1800s and 1900s who named the site "L'Anse aux Meduses," meaning "Jellyfish Bay." The modern name is an English corruption of the French name which occurred because the landscape in the area tends to be open, with meadows.


L'Anse aux Meadows is the only known Norse site in North America outside of Greenland, represents the farthest known extent of European exploration and settlement of the New World before the voyages of Christopher Columbus and John Cabot almost 500 years later, and is the only genuine evidence of pre-Columbian contact between the New and Old Worlds.

L'Anse aux Meadows was named a World Heritage site by UNESCO in 1978.

The Settlement

Archaeological excavation at the site was conducted in the 1960s by an international team led by Ingstad and again in the 1970s under the direction of Parks Canada. Following each period of excavation, the site was reburied, in an effort to protect and conserve the cultural resources.

The settlement at L'Anse aux Meadows has been dated to approximately 1000 years ago, an assessment that agrees with the relative dating of artifact and structure types.The remains of eight buildings were located, believed to have been constructed of sod placed over a wooden frame. Based on associated artifacts, the buildings were variously identified as dwellings or workshops. The largest dwelling measured 28.8 by 15.6 m (94.5 by 51 ft) and consisted of several rooms.Workshops were identified as an iron smithy containing a forge and iron slag, a carpentry workshop which generated wood debris, and a specialized boat repair area containing worn rivets. Besides those related to iron working, carpentry, and boat repair, many artifacts found at the site consisted of common every-day Norse items, such as a whetstone, a bronze fastening pin, a bone knitting needle, and a stone oil lamp. Food remains included butternuts, notable since these do not grow naturally north of New Brunswick, probably indicating that the Norse inhabitants travelled further south. Archaeologists concluded that the site was inhabited by the Norse for a relatively short period of time.

In addition to the European settlement, evidence of at least five or six separate native occupations has been identified at L'Anse aux Meadows, the oldest dated at roughly 6000 years ago, although none was contemporaneous to the Norse occupation. The most prominent of these were the Dorset people who predated the Norse by about 200 years.

 Possible connection with Vinland sagas

Norse sagas are written versions of older oral traditions. Two sagas, commonly called the Saga of the Greenlanders and the Saga of Eric the Red, describe the experiences of Norse Greenlanders who discovered and then attempted to settle a land to the west of Greenland, identified as Vinland. The Sagas seem to suggest that the Vinland settlement failed due to conflicts within the Norse community and between the Norse and the Native people they encountered.

While it is not possible to verify that L'Anse aux Meadows is indeed the Vinland of Saga, this remains a possibility, and it is often referred to as such in discussions of the site. Archaeologists tend to believe that the L'Anse aux Meadows site is not Vinland itself, but an exploration base and winter camp for expeditions heading further south to Vinland, which may have extended to the St. Lawrence River and New Brunswick

09:38 Gepost door Hexana in PR New Foundland | Permalink | Commentaren (1) | Tags: canada, provincie, steden |  Facebook |


Newfoundland - Cape Spear ook in het engels nu

Vuurtoren op Cape Spear.Vuurtoren op Cape Spear.

Cape Spear, een kaap op Newfoundland, is het meest oostelijk gelegen punt van het Noord-Amerikaanse continent, gelegen op het schiereiland Avalon in de Canadese provincie Newfoundland en Labrador. De naam is een verbastering van het Franse Cap d'Espoir.

Op Cape Spear bevindt zich sinds 1836 een vuurtoren die thans de oudste, nog in werking zijnde, vuurtoren van Canada is. In 1878 werd er ook een misthoorn geïnstalleerd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden er kustbatterijen op Cape Spear geplaatst om de konvooiroute tussen Europa en Noord-Amerika alsmede de toegang tot de haven van St. John's te beschermen.

De in de staat van 1839 herstelde vuurtoren wordt beheerd door Parks Canada.

Cape Spear, located on the Avalon Peninsula near St. John's, Newfoundland, is the easternmost point in Canada (52°37'W).

There is currently a dispute as to whether Cape Spear is the most easterly point in North America (Nordost Rundingen, Greenland also claims this title).

The Portuguese named this location "Cabo da Esperança" which means "cape of hope", which became "Cap d'Espoir" in French and finally "Cape Spear".

Cape Spear is the trailhead/trail end for two components of the East Coast Trail.


The battery at Cape Spear
The battery at Cape Spear

There has been a lighthouse operating at Cape Spear since September 1836. The original Cape Spear lighthouse was the second lighthouse built in Newfoundland; the first was built in 1810 at Fort Amherst, at the entrance to St. John's Harbour. In 1832, the first legislative assembly for the colony created a lighthouse board. Cape Spear was chosen as the site for a new lighthouse because it was on the rocky eastern coast near the entrance to St John's harbour.

Construction began in 1834. The first lighthouse was a square wooden building with a tower in the middle containing the light. A fog horn was added in 1878. The first light used at Cape Spear had already been used since 1815 at a lighthouse at Inchkeith on the east coast of Scotland. This light used seven Argand burners and curved reflectors. This was later replaced by a dioptric lens system; the light was first lit by oil, then acetylene and finally electricity in 1930.

Because of its proximity to convoy routes during the Second World War, a gun battery was installed at Cape Spear to defend the entrance to St. John's harbour. Barracks and underground passages leading to the bunkers were built for the use of troops stationed there.

A new concrete building was built to house the light in 1955. The original lighthouse building and the light keeper's residence have since been restored. It is the oldest surviving lighthouse in Newfoundland and the location has been designated a Canadian National Historic Site. Cape Spear was also used recently for filming of a hockey game in the Canadian television series, Road Hockey Rumble.

17:21 Gepost door Hexana in PR New Foundland | Permalink | Commentaren (0) | Tags: canada, provincie, steden |  Facebook |


Alberta - Red Deer

red_deer_sRed Deer is een stad in de Canadese provincie Alberta. Het is de derde stad van Alberta qua inwoneraantal en is gelegen ruwweg halfweg tussen Edmonton en Calgary. De stad is een regionaal centrum voor de olie en petrochemische industrieën.

arc1_02De stad beslaat een oppervlakte van 70,58 km² en ligt op een hoogte van 905 meter boven zeeniveau. Red Deer is in 1882 als handelspost aan de Red Deer River ontstaan en in 1913 werd het officieel een stad.

Red Deer City Hall ParkIn 2006 was het inwonertal 82.772, verdeeld over 33.894 huishoudens. Dit betekende een groei van 22.0% ten opzichte van 2001. Bijna 90% van alle huishoudens spreekt als eerste taal Engels terwijl ongeveer 1.7% Spaans en 1.6% Frans spreekt.

250px-Bowerponds1Vlakbij liggen de Red Deer Badlands, waar men een musuem over dinosauriers en vele winkels kan vinden.

100px-Red_Deer,_Alberta_Coat_of_ArmsMeer over deze prachtige stad kun je hier vinden ,maar is wel in het engels .

06:30 Gepost door Hexana in PR Alberta | Permalink | Commentaren (0) | Tags: canada, steden, provincie, alberta |  Facebook |


Brits-Columbia - Kelowna

100px-KelownacoatofarmsKelowna is een stad in de Canadese provincie Brits-Columbia, in de regio Okanagan. De stad telde 106.707 inwoners in 2006 en kent een zeer levendige cultuur.

250px-KelownaDe stad staat bekend als de warmste plaats in Canada, waardoor het een uitzonderlijk goed gebied is voor wijnbouw. Diverse wijnboeren hebben zich langs het meer gevestigd en met name de "sparkling wine" wint vele prijzen op de wereldmarkt. Toeristen krijgen hier vaak gratis of tegen een geringe vergoeding een uitgebreide rondleiding, inclusief proeven.


800px-DSCN0050Kelowna werd gesticht door missionarissen in 1859, en werd officieel een woonplaats in 1905.

Meer over deze stad kun je hier vinden ,maar is wel in het engels maar toch zeer intersant te lezen  of hier in het Frans

06:30 Gepost door Hexana in PR British columbia | Permalink | Commentaren (0) | Tags: canada, steden, provincie |  Facebook |



Saskatchewan-mapWapen van Saskatchewan

 Saskatchewan heeft  Regina als hoofdstad .De provincie heeft een oppervlakte van 651,900 km² en iets minder dan 1 miljoen inwoners. De provincie dankt haar naam aan de gelijknamige rivier de Saskatchewan.

De rivier Saskatchewan
De rivier Saskatchewan

Saskatchewan is één van de prairieprovincies van Canada grenzend aan Alberta in het westen en Manitoba in het oosten. Ten noorden van de provincie ligt Northwest Territories terwijl het in het noordoosten aan één punt aan Nunavut raakt. De zuidgrens van Saskatchewan is de 49e breedtegraad, wat tevens de grens met de Amerikaanse staten Montana en North Dakota is.

Saskatchewan is overwegend vlak met als hoogste punt Cypress Hill, met een hoogte van 1.392 meter boven zeeniveau. De belangrijkste rivieren zijn de Saskatchewan, de Assiniboine en de Churchill. Ongeveer de helft van Saskatchewan is bedekt door bossen terwijl er, mede in het noorden van de provincie, talrijke, veelal kleine, meren te vinden zijn.

Regina, de hoofdstad van de provincie, heeft een inwoneraantal, volgens de volkstelling van 2001 van 178.225 terwijl de grootste stad, Saskatoon 206.500 inwoners telt.

De eerste Europese nederzetting in wat later de provincie Saskatchewan zou worden, Cumberland House, was een handelspost van de Hudson's Bay Company, gesticht in 1774. Voor die tijd werd het gebied bewoond door de Athapascan, Algonkin en Nakota-Sioux indianen.

In 1870 kwam het gebied onder jurisdictie van de Northwest Territories en na de aanleg van de Canadian Pacific Railway nam de bevolking snel toe. Op 1 september 1905 tenslotte werd de Province of Saskatchewan gecreëerd en tot de Canadese confederatie toegelaten als 9e provincie.

Op provinciaal niveau leunt de provincie, meer dan de andere provincies van Canada, naar links in politiek opzicht. De socialistisch getinte NDP heeft meermalen de regering gevormd. Opmerkelijk genoeg leunt Saskatchewan tijdens federale verkiezingen juist naar rechts. Bij de verkiezingen van 23 januari 2006 wonnen de Conservatieven 12 van de 14 Ridings, de overige twee werden veroverd door de Liberalen.

In 2004 telde Saskatchewan 988.980 inwoners, een lichte stijging vergeleken met 1996 en 2001. De provincie telde in 1911 minder dan een half mijoen mensen waarna de bevolking in twintig jaar tijd bijna verdubbelde. Sindsdien is de groei gestagneerd en blijft het bevolkingsaantal net onder de één miljoen steken. De oorspronkelijke bewoners vormen ongeveer tien procent van het totaal.

Landbouw vormt de belangrijkste bron van inkomsten. Vooral de teelt van tarwe is daarbij van belang. Daarnaast vormt deze provincie wereldwijd de belangrijkste bron van uranium.

de provincie wordt ook dikwijls de graan schuur van Canada genoemd

06:00 Gepost door Hexana in PR Saskatchewan | Permalink | Commentaren (0) | Tags: canada, provincie, rivier |  Facebook |



Quebec-mapWapen van Québec

Québec heeft  als hoofdstad Québec. De inwoners van Québec, de Québécois, noemen de provincie in het Frans "le Québec", en de hoofdstad "Québec". In 2006 had de provincie 7.669.100 inwoners.

Hoewel de stad Québec de hoofdstad is, is Montréal de grootste stad van deze provincie. Andere agglomeraties met meer dan 100.000 inwoners zijn Trois-Rivières, Sherbrooke, Gatineau en Saguenay.


Québec komt van het woord Gepèèg, dat “vernauwing van de rivier” betekent in de taal van de Mi’kmag indianen. Dit betrof de vernauwing van de Saint Lawrencerivier waar nu de stad Québec ligt.

Jacques Cartier, een Franse ontdekkingsreiziger, bezocht het gebied in 1534, plantte een kruis op het schiereiland Gaspésie en eiste het gebied op voor de Franse koning Frans I. Het gebied werd Nieuw-Frankrijk (La Nouvelle-France) genoemd. In 1580 trachtte hij in de omgeving van de huidige stad Québec een kolonie, Charlesbourg-Royal, te stichten maar zijn poging mislukte.

In 1608 stichtte Samuel de Champlain de eerste permanente vestiging in Canada, aan de Saint Lawrencerivier, op de plaats waar nu de stad Québec ligt. Montréal werd in 1642 gesticht door Paul de Chomedey de Maisonneuve en kreeg de naam Ville-Marie.

De Britten ondernamen verscheidene pogingen om hun Noord-Amerikaanse koloniën uit te breiden ten koste van Nieuw-Frankrijk. Uiteindelijk versloegen zij in 1759 het Franse garnizoen onder generaal Louis-Joseph de Montcalm bij de huidige stad Québec. Dit leidde tot het einde van de kolonie Nieuw Frankrijk: met het Verdrag van Parijs in 1763 stond Frankrijk zijn koloniën in Canada af aan Groot-Brittannië. Voor de Franse bevolking van de koloniën betekende dit dat zij nu onder Brits bestuur vielen. De Britse politiek van assimilatie mislukte echter, en in 1774, uit angst dat de Franstalige bevolking van Québec (zoals de kolonie nu heette) zich zou aansluiten bij de rebelse dertien kolonies in het zuiden (de latere Verenigde Staten), nam het Britse parlement de Quebec Act aan, die de Franse wet, de Rooms-Katholieke godsdienst en de Franse taal in de kolonie erkende. De maatregel kon niet verhinderen dat Amerikaanse revolutionairen in 1775 Québec binnenvielen. Zij werden echter bij de stad Québec door de Engelsen verslagen.

In 1791 werd de kolonie Québec opgedeeld in Laag-Canada (de latere provincie Québec) en Hoog-Canada (het latere Ontario. Deze verdeling werd doorgevoerd om de Loyalistische Amerikaanse kolonisten en Britse en Ierse immigranten in Hoog-Canada konden leven onder Britse wetten en instellingen, en de Franstalige bevolking van Laag-Canada Franse wetten en de katholieke godsdienst konden behouden. Desondanks bleef er veel wrijving en ontevredenheid bestaan onder de bevolking van beide kolonies. In 1837 leidde dit tot een gewapende opstand tegen het Britse bestuur, die met moeite door de Britten onderdrukt werd. De leiders van de opstand worden nu nog in Québec als helden vereerd. Als gevolg van de opstand werd Canada in 1841 door de Act of Union herenigd.

In 1867 besloot het Britse parlement met de British North America Act tot de invoering van de Canadese Confederatie, waarin Québec opgenomen werd als nieuwe provincie.

Gedurende de jaren 1960-1970 kwam de nationale kwestie meer en meer op het voorplan. Het bezoek van de Franse generaal Charles de Gaulle aan de provincie in 1967 wakkerde het nationalisme in Québec aan, met name door zijn toespraak in Montréal waarin hij zijn beruchte uitspraak "Vive le Québec libre !" deed. Onder leiding van René Lévesque werd de nationalistische Parti québécois gesticht. Deze kwam bij de verkiezingen in 1976 aan de macht met de belofte een referendum over onafhankelijkheid te organiseren.

Een aanzienlijk aantal inwoners wil nog steeds dat Québec onafhankelijk wordt. Hoewel er al twee referenda zijn gehouden in 1980 en 1995, zijn deze steeds (met een krappe meerderheid) afgewezen. Op 27 november 2006 werden de Québeccers door het Canadese parlement erkend als aparte natie binnen Canada. De resolutie, ingebracht door premier Stephen Harper, werd met 266 stemmen voor en 16 tegen goedgekeurd.

Frans is de enige officiële taal van de provincie. De québécois variant van het Frans heeft hier en daar archaïschere kenmerken dan het Frans, dat in Frankrijk wordt gesproken. Een voorbeeld is het in Frankrijk archaïsche espérer, dat wachten betekent, maar dat in het huidige Frankrijk met attendre wordt uitgedrukt. Verder zijn er ook andere verschillen, bijvoorbeeld in de fonologie en de wat puristische woordenschat. Zo is het québécois fin de semaine in het Frans week-end, en québécois traversier komt overeen met het Franse ferryboat. Het dialect van Québec wordt joual genoemd.

Andere varianten van het Frans zijn in Québec geïntroduceerd door immigranten uit onder meer Haïti en Franstalig Afrika


06:00 Gepost door Hexana in PR Quebec | Permalink | Commentaren (0) | Tags: canada, quebec, frans, provincie |  Facebook |



Ontario-mapWapen van Ontario

Ontario heeft als  hoofdstad  Toronto.De provincie ligt in het hart van Canada, . Het is de dichtbevolkste streek van het land met 12.686.952 inwoners (2006) en het beslaat 1.076.395 km². Ontario, dat zijn naam dankt aan het Ontariomeer, is economisch verreweg de belangrijkste provincie van het land. Ontario was in 1867 één van de vier originele provincies van de Confederatie Canada.

Aan de noordzijde wordt de provincie begrensd door Hudsonbaai. Ten westen ervan ligt Manitoba, en ten zuiden de Amerikaanse staten Minnesota, Michigan, Ohio, Pennsylvania, en New York. In het oosten wordt Ontario begrensd door Québec


Ontario werd, voor de eerste Europese ontdekkingsreizigers het gebied betraden, bewoond door diverse indianenstammen, onder andere Ojibway, Iroquois en Algonquian. Rond 1610-1615 werd het gebied verkend door de Fransen en Henry Hidson verkende de baai die nu zijn naam draagt. Franse en Engelse koloniale belangen kwamen in Noord Amerika diverse malen met elkaar in conflict en zo ook in Ontario. In 1763, na afloop van de Franse en Indiaanse oorlog, kwam het gehele gebied onder Engelse controle en werd Ontario in 1774 bij Québec gevoegd. Na afloop van de Amerikaanse Revolutie vestigde veel Britse Loyaliste zich in Ontario en in 1791 werd Québec opgesplitst en werd het gebied dat nu Ontario beslaat omgedoopt in Boven Canada.Tijdens de Oorlog van 1812 vielen Amerikaanse troepen Boven Canada binnen en York, het latere Toronto werd platgebrand. De Amerikanen die wel de controle over de Grote Meren verkregen slaagde er echter niet in om vaste voet aan de grond te krijgen en werden terug over de grens gedreven. Na de oorlog kwam een stroom van immigranten op gang die de bevolking snel deed groeien. Na enige rebellies werd in 1840 Boven Canada weer verenigd met Franstalige Québec met als doel de Britse Noord-Amerikaanse bezittingen met elkaar te intigreren. In 1867 vormde Boven Canada, nu Ontario genoemt, samen met 3 andere provincies de Confederatie Canada.Ontario groeide al snel uit tot de economische motor van Canada en het gebied dat tot de provincie behoorde werd flink naar het noorden en westen uitgebreid. In 1904 opende de Ford autofabrieken hun eerste installatie in Canada in Ontario gevolg door General Motors een decennium later. De automobielindustrie zou lange tijd een grote drijfveer achter de Ontariaanse economie zijn.Na de Tweede Wereldoorlog kreeg Ontario een steeds meer cultureel diverse bevolking met de intocht van Oost-Europeanen en Aziaten en een verharding van Québecs nationalisme in de jaren 1970 zorgde voor een influx van Engelstaligen uit die provincie. In 1985 kwam een einde aan een decennia lange periode waarin de Progressief-Conservatieven de provinciale politiek beheerste en sindsdien wordt de regering in Ontario afwisselend door de Conservatieven en Liberalen gevormd met in de jaren 1990 een desastreus verlopen experiment waarin de socialistisch georiënteerde NDP de regering vormde hetgeen leidde tot een ernstige economische neergang. Hoewel Ontario aan het begin van de 21e eeuw nog altijd de grootste bevolking en economie van Canada kent, levert het toch steeds meer invloed in ten voordele van de westelijke provincies.

Bestuur en politiek

Het bestuur in de provincie Ontario bestaat, zoals in de andere provincies ook het geval is, uit de Luitenant-Goeverneur-Generaal, die de kroon vertegenwoordigd, en een gekozen regering onder leiding van de premier. De premier, zo genoemd om verwarring met de Federale Minister-President te voorkomen, is normaliter leider van de grootste partij in de provinciale wetgevende vergadering, de Legislative Assembly of Ontario. Dit systeem van bestuur is vastgelegd in de British North America Act van 1867 en gebaseerd op het Westminster Model dat ook in Groot Brittannië wordt gebruikt. De wetgevende vergadering telt 103 zetels en de leden worden in Ridings gekozen door de bevolking.

Gedurende het merendeel van de 20e eeuw, van 1905 tot 1985, was de Progressief-Conservatieve Partij aan de macht met slechts kleine onderbrekingen. Na een schifting in 1985, toen de Progressief-Conservatieven naar rechts trokken, kwam er meer variatie in het bestuur met van 1985 tot 1990 een Liberale regering en tussen 1990 en 1995 een regering die werd gevormd door de socialistische NDP. 5 jaar van NDP bestuur, zij wonnen tot hun eigen verbazing de verkiezingen van 1995 en waren niet opgewassen tegen de verantwoording die regeren met zich meebracht, leidde tot een economische neergang en de terugkeer van de Progressief-Conservatieven. Sinds 2002 is de Liberale Partij weer aan de macht.

Bij Federale parlementsverkiezingen behalen de Liberalen in de regel het grootste deel van hun zetels in het Canadese parlement in Ontario en met name het gebied rond Toronto staat bekend als een Liberaal bastion. In de meer agrarische delen van Ontario hebben de Conservatieven de meeste aanhang terwijl in het zuidwesten, rond Windsor, de NDP veel aanhang heeft.

Ontario heeft verreweg de grootste economie van Canada met in 2003 een Bruto Nationaal Product van $494.229 miljard oftewel meer dan 40% van het Canadese totaal en groter dan dat van bijvoorbeeld België. Ontario heeft echter zijn status van rijkste provincie per hoofd van de bevolking aan Alberta moeten inleveren. Een belangrijke reden voor de sterke economie is onder andere de ligging van de provincie in het centrum van het Noord-Amerikaanse continent en de verbindingen die het heeft met de Verenigde Staten.

De dienstensector beslaat ongeveer 70% van de economie. Toronto is het belangrijkste zakencentrum van Canada en vele nationale en internationale corporaties evenals banken hebben er hun hoofdkantoor hoewel de concurrentie van Calgary op dit gebied steeds heviger wordt. De industriële basis van Ontario ligt in het gebied van de Golden Horseshoe rond Toronto en in het zuidwesten rond Windsor, de Motorcity van Canada. Grote verliezen in de automobielindustrie aan het begin van de 21e. eeuw hebben echter een grote slag toegebracht aan de economie in onder andere Windsor en Oshawa. De petrochemische industrie, bosbouw en mijnbouw zijn ook belangrijke componenten van de economie. Sudbury is een grote nickelmijn rijk en rond Hamilton is de staalindustrie geconcentreerd.

Landbouw, eens de grootste tak van de economie, is thans van slecht beperkt belang en maakt minder dan 2% van de economische productie uit.

Toerisme is eveneens een belangrijke bron van inkomsten en is met name van belang in Toronto en rond de Niagara watervallen.


De St. Lawrence Seaway is een systeem van gekanaliseerde rivieren en meren die de Grote Meren met de Atlantische Oceaan verbindt en middelgrote zeewaardige schepen toegang tot het Noord-Amerikaanse binnenland verschaft.Het zuiden van Ontario kent een redelijk goed wegennet met belangrijke snelwegen die de grote steden met elkaar verbinden. De snelweg van Toronto naar Windsor is één der drukste in Noord Amerika en sluit aan op de grensovergangen tussen Canada en de Verenigde Staten, met name die tussen Windsor en Detroit, de drukste internationale grensovergang in de wereld.De luchtvaart is van essentieel belang in het dunbevolkte noorden van Ontario waar veel plaatsjes niet per spoor of weg bereikbaar zijn en waar luchttransport de enige verbinding met de buitenwereld vormt. De belangrijkste internationale luchthaven van Ontario is Lester B. Pearson International Airport in Toronto die behalve internationale verbinden ook lijndiensten met alle belangrijkse steden in Ontario onderhoudt.


In Ontario bestaat schoolplicht voor kinderen tussen 6 en 16 jaar oud en is meest gratis. Er bestaat een publiek en een Katholiek schoolsysteem die door de provincie gefinancieerd worden. Scholen van niet katholieke, religieuze aard worden niet door de provincie gefinancieerd. Er zijn verschillende belangrijke universiteiten rondom Toronto en elders in Ontario.

Ontario, gelegen in het centrum van Canada, is de enige provincie die aan de Grote Meren grenst. Van oost naar west meet de provincie zo'n 1690 km terwijl van noord naar zuid de provincie ongeveer 1730 km beslaat. Het gebied wordt in drie regio's opgedeeld:

Het Canadees Schild - dit gebied beslaat ongeveer de helft van de oppervlakte van Ontario en is dun bevolkt en meest ongeschikt voor landbouw. Het ligt in het noordwesten en centrale gedeelte van Ontario. Het Canadees Schild wordt gekenmerkt door de vele Meren en rivieren die het rijk is. Hoewel de grond zich niet leent voor agrarische doeleinden is het bijzonder rijk aan natuurlijke grondstoffen en mineralen.

De Hudsonbaai Laaglanden - deze laaglanden (gemiddeld niet meer dan 150m boven zeeniveau zijn vrijwel onbevolkt. Het ligt in het noorden van de provincie waar het vanaf het Canadees Schild naar de Hudsonbaai afloopt. De rotsen van de Hudsonbaai Laaglanden slijten minder snel onder erosie dan die van het Schild en sinds de laatste grote ijstijd is het gebied langzaam aan het opveren. Door de slechte afwatering van deze laaglanden is een groot deel van het gebied vrij moerassig van aard. In het noordoosten ligt Ontario's hoogste punt op 693 meter boven zeeniveau.

De St. Lawrence Vallei en de Grote Meren - ten zuiden van het Canadees Schild ligt de dichtbevolkte vallei van de St. Lawrence rivier en het gebied rond de Grote Meren, gescheiden door een kleine uitloper van het schild zelf. Het terrein ten noorden van de Grote Meren is enigszins heuvelachtig. Het meest zuidelijke punt van Ontario, Pelee Island, ligt op ongeveer dezelfde breedtegraad als Madrid.

Meren en rivieren

Hoewel Ontario niet direct aan zee grenst heeft het toch een totale kustlijn van zo'n 5000 km aan zowel de Grote Meren als de Hudsonbaai. Vier van de vijf Grote Meren grenzen aan Ontario - alleen het Michiganmeer ligt geheel in de Verenigde Staten. Het gebied is van groot belang voor de economie vanwege de verbindingen die het biedt met zowel de VS als de verbinding, via de Saint Lawrencerivier, met de Atlantische Oceaan. De kust aan de Hudsonbaai, en de Jamesbaai, een arm van de Hudsonbaai, is economisch onbelangrijk vanwege de hoge noorderlijke ligging.

Andere grote meren in Ontario zijn onder andere Saint Clairmeer, Lake of the Woodsmeer, Simcoemeer, Nipigonmeer en Nipissingmeer. Verder kent de provincie vele duizenden kleinere meren en meertjes die in het noorden en het westen in meest onbegaanbaar terrein verspreid liggen in het Canadees Schild.

De belangrijkste rivieren zijn de Saint Lawrencerivier, die de Grote Meren met de Atlantische Oceaan verbindt, en de Detroit, die gelegen tussen Detroit, Michigan en Windsor, Ontario ligt en een grote economische betekenis heeft. De meeste andere rivieren van Ontario zijn slecht begaanbaar hoewel sommige, zoals de rivieren de Ottawa en Niagara gebruikt worden voor de opwekking van hydroelektriciteit. Rond Niagara bevinden zich ook de bekende Niagarawatervallen.


Vanwege de grote oppervlakte en ligging van Ontario is het klimaat zeer gevarieerd. In het zuiden van de provincie, rond Windsor, heerst een, voor Canada, gematigd en vochtig klimaat met gemiddelde temperaturen van rond de 23 graden celsius in de zomer tot -4 graden in de winter. De aanwezigheid van de Grote Meren heeft een temperend effect op het klimaat hoewel in de winter zware sneeuwstormen kunnen voorkomen aan de rand van de meren door de westelijke winden die vanaf het water overland blazen. Zuidwest Ontario heeft de hoogste mate van tornados van Canada en wordt algemeen als een uitloper van Tornado Alley gezien. De ligging van zuid Ontario aan de grens waar warme winden vanuit de VS en koude luchtmassas vanaf het Arctische gebied regelmatig samenkomen, kent vele soms zware onweersbuien.

Verder naar het noorden is het klimaat harder van aard met korte, warme zomers en lange, koude tot zeer koude winters. Temperaturen die tot onder de -40 graden dalen komen regelmatig voor in het hoge noorden van Ontario. Aan de rand van de Hudsonbaai is de gemiddelde vorstvrije periode in de zomer slechts ongeveer 60 dagen lang.

Ontario heeft de grootste bevolking van alle provincies van Canada met, volgens de volkstelling van 2006, 12.686.952 inwoners. Het grootste deel van deze bevolking woont op slechts een klein percentage van het totale gebied, voornamelijk in het zuiden van de provincie en langs de zuidwestelijk grens met de Verenigde Staten. Het dichtbevolkste deel van Ontario is het gebied tussen Toronto en Niagara en staat bekend als de Golden Horseshoe. De regios rond Ottawa en het Ontario Schiereiland van London tot Windsor zijn ook dichtbevolkt. Hoewel tot aan ongeveer 1900 de bevolking voornamelijk op het platteland leefde is de bevolking sindsdien voor het overgrote deel in de stedelijke gebieden geconcentreerd.

De totale bevolkingsgroei van Ontario bedroeg tussen 1991 en 2001 ongeveer 14%, grotendeels gevoed door immigranten die zich voornamelijk rond Toronto en de andere grote steden vestigen. De grootste etnische groepen zijn mensen van Britse en Franse afkomst die 25% respectievelijk 5% van de bevolking uitmaken. Verder zijn er grote groepen Italianen en andere Europeaanse gemeenschappen en, vooral sedert het einde van de 20e eeuw vele zuid-Aziaten, Libanezen en Somaliërs. De meer dan 70.000 indianen die in Ontario wonen leven meest op reservaten en de meerderheid van hen behoort tot de Ojibway.

De belangrijkste godsdienten zijn het Rooms-katholicisme en het protestantisme die elk ongeveer 35% van de bevolking uitmaken. Verder bevinden zich in de steden grote groepen Moslims en is zo'n 16% van de Ontarians niet-godsdienstig.


Alle grote steden van Ontario liggen in het zuiden van de provincie. De hoofdstad, Toronto telt bijna 2 1/2 miljoen inwoners terwijl het stedelijke gebied meer dan 4 miljoen mensen telt ofwel zo'n 15% van de totale Canadese bevolking.

10 grootste steden in Ontario zijn :Toronto-Ottawa-Missisauga-Hamilton-London-Brampton-Markham-Winsor-Kitchener-Vaughan.


06:00 Gepost door Hexana in PR Ontario | Permalink | Commentaren (0) | Tags: canada, provincie, steden |  Facebook |